30 oktober 2012

pachamama medium

Geplaatst onder: pachamama — Veerle @ 5:03 pm

(English text below)

De Pachamama mini’s (oorbellen) en de Pachamama maxi’s (de snoeren met de grote tagua noten) toonde ik reeds eerder.

Vandaag, qua grootte, iets tussenin. Een reeks snoeren met kleine taguanoten, gehaakte kralen en raffiakralen.

-

-

-

-

Some more items in my Pachamama collection. I showed you before the large ones (necklaces with big tagua nuts) and  the small ones (earrings). The above necklaces are , as to sizes, somewhere in between.

The materials used are the same: raffia beads, crocheted beads and tagua beads.

29 oktober 2012

on hold …

Geplaatst onder: Algemeen,¿tinto o blanco?,pachamama — Veerle @ 5:20 pm

(English text below)

Mijn ¿Tinto o blanco?- collectie zit al een tijdje in de wachtruimte … wie weet komt ze weer tot leven in de lente van 2013?

Eén van de redenen is mijn deelname aan Stiel en Stijl 2013. En daar zal het accent vooral liggen op de Pachamama-collectie. De volgende dagen zal hier een overvloed aan kleur verschijnen!

I put my ¿Tinto o blanco? -collection on hold for some time. Maybe it will come alive again next spring?

One of the reasons is my participation to a fair, where I will in the first place show my Pachamama-collection.

21 oktober 2012

een eerbetoon aan mijn moeder alice de smedt 1930-2012

Geplaatst onder: Algemeen — Veerle @ 1:08 pm

(English text below)

Op 11 oktober ll. is mijn moeder thuis gestorven, ik was bij haar …

‘gepassioneerd reizigster en bezielster van kantwerk in binnen-en buitenland’.

Afgelopen vrijdag, hebben we afscheid van haar genomen. Ik heb toen over haar gesproken:

Ons moe was geen doorsnee vrouw. Het was een intelligente, handige en creatieve, zelfstandige dame met een grote belangstelling voor cultuur en een kanjer van een geheugen.

Ik ken weinig 80-plussers die zo’n parcours kunnen voorleggen.

Ze heeft nooit auto gereden, maar ze heeft meer van de wereld gezien dan wij samen.

De reiskriebels zaten haar als jonge vrouw al in het bloed. Ons pépé werkte aan de spoorwegen, wat recht gaf op gratis treinbiljetten, waar ons moe gretig van profiteerde. Volksdans en jeugdherbergen waren haar favoriete bezigheden voor ze in 1955 trouwde met ons vava.

Een leuke anekdote die in onze familie al vaak is verteld, maar die ik jullie ook wil meegeven. Toen ze vooraan in de twintig was,  dat was in het begin van de jaren vijftig, mocht ze al van haar ouders alleen op reis. Maar om de goeie faam van het gezin in haar geboortedorp Lede hoog te houden, moest het wat op een bedekte manier gebeuren. Ze vertrok dan thuis met een valies. Maar in het station van Aalst of Brussel werd er uit de valies een rugzak gehaald , de bagage werd daar in gestoken. En ze trok dan verder met de rugzak, de valies achterlatend in het bagagedepot.

Haar passie voor kant heeft haar op vele plekken in Europa gebracht. Haar passie voor reizen bracht haar ook in de rest van de wereld. Mexico, Cuba, Marokko, India, Rusland, Jordanië, zelfs in landen die nu onbereisbaar zijn als Yemen en Syrië. En ook de twee reizen die we met z’n allen deden, voor haar zeventigste en vijfenzeventigste verjaardag trakteerde ze ons allemaal op een reis naar Tunesië en Egypte.

Tot een goed jaar geleden ging alles goed met haar. In september 2011 gaf ze in Spanje , nota bene in het Spaans, nog een lezing over kant. Ze had in diezelfde jongemeisjesjaren waar ik het al over had, ook Spaanse avondles gevolgd en ze was er nog niets van vergeten, integendeel. Een paar maand legde ze me nog het verschil uit tussen ‘preguntar’ en ‘pedir’

En nu is ze stilletjes vertrokken. Ze heeft  weinig fysieke pijn gehad. Psychische pijn wel, denken we. Schaamte en gêne om behoeftig en afhankelijk te worden. Zwaar voor iemand die al zolang alles zelf perfect regelt en bereddert. Moe, mijn respect voor u is de voorbije weken alleen maar toegenomen, de relatieve rust en vooral je realiteitszin waren indrukwekkend.

Moe,

Twee weken geleden,

Ergens tussen helderheid en verwarring vroeg je mij.

Ik zou graag slapen,

Maar hoe moet dat eigenlijk  :  ‘slapen’

Moet ik dan gewoon mijn ogen toeknijpen?

Ja moe,

Je moet gewoon je ogen toeknijpen,

En dromen van de wereld en van kant,

En van je kinderen en kleinkinderen.

We hebben zoveel bagage van u en ons vava meegekregen.

Je kan gerust zijn,

We gaan dat goed doen!

En elke blonde Leffe die we voortaan drinken,

Is er één waarbij we de allermooiste herinneringen aan jou koesteren!

En voor wie haar passie voor kant zou delen: ze heeft twee jaar geleden een instructieboekje voor kinderen geschreven ‘Kids en Kant’. Het is uitgegeven door de VZW Kant in Vlaanderen. Klik hier voor meer informatie.

The above text is a tribute to my mum, who died October 11th. She was a passionate traveller and lacemaker.