Afgelopen week zat er een enveloppe van Stad Gent bij de post, met mijn naam erop, handgeschreven. Mijn eerste gedachte : één van de kinderen is vergeten een boek van de bilbiotheek terug te brengen…

Maar ‘t was veel leuker: de nieuwe programmabrochure van het MIAT. Met ergens in het luik ‘Textielateliers’ de aankondiging van mijn workshop ‘Sier(dr)aden : verrassend haken’. Daar word ik toch even stilletjes van. Een jaar geleden had ik dit nooit voor mogelijk gehouden, had er zelfs niet aan gedacht.

De uitnodiging van het MIAT is een verhaal op zich. Iemand van het MIAT was naar Sjamma gekomen om te horen of daar workshops werden gegeven. Ann, die op dat moment winkelpermanentie had, droeg een halssnoer van mij. En zo gaat dat, als je zelf creatief bezig bent, trekt zo’n gehaakt snoer wel de aandacht. En zo ging de bal aan het rollen, er werd mij gevraagd om contact op te nemen, mijn werkjes eens te tonen….en nu is er een workshop geprogrammeerd. Ook een leuk toeval : de vrouw die op Sjamma kwam (Laurence De Craene) , is diezelfde die bij Ingrid Adriaenssens reeds tentoonstelde met zeer mooie dozen en andere kartonnage. Op mijn site vind je bij de foto’s van de tentoonstelling bij Ingrid een foto van één van haar dozen.

De workshop dus. Het is een reeks van drie dinsdagnamiddagen : 15, 22 en 29 april. We gaan er een halssnoer haken dat uit vier aparte snoeren bestaat. We zullen werken met dikker materiaal dan waar ik normaal zelf mee werk (alles met haaknaald nummer één doen, zou te veel tijd vergen). En ik probeer jullie een paar technieken, ideeën aan te reiken…..om vooral zelf veel goesting te krijgen om aan de slag te gaan. We beginnen met het grove werk, en bouwen op van het fijne naar dikker materiaal, van eenvoudig haakwerk naar iets geduldiger werk. En ik zorg voor mooi materiaal : de handgesponnen zijde die hier al aan bod kwam, sarisilk, mooie kralen, zijden cordonnet in veel kleurtjes (en ook wat katoen, omdat dat wat dikker is),….

De website van het MIAT heeft wat problemen op dit moment, maar voor meer info over de exacte uren, de prijs en voor inschrijvingen kunnen jullie terecht op telefoonnummer 09/269.42.20 of e-mail : publiekswerking.miat@gent.be

Ik heb inmiddels van een aantal van jullie al vernomen dat een dinsdagnamiddag niet past. Laat mij dan iets weten. Als we met een paar zijn, kan ik die reeks wel eens herhalen op een ander moment.

Op het einde van het jaar, op woensdagnamiddag 19 november doe ik ook een workshop voor kinderen : we maken zelf kralen met vilt, draadjes en stofjes… met vingerhaken wordt daar dan een halssnoer van gemaakt.

Op de foto’s hierbij, zie je mijn ‘voorbereidingen’.  Ik heb twee snoeren gehaakt, telkens ton sur ton, dat geeft toch ook wel veel mogelijkheden. Misschien haak ik er nog wel eentje, b.v. in natuurlijke kleuren (touw en niet geverfde zijde). Ter voorbereiding van de workshop zal ik ook nog eens alle onderdelen apart haken, zonder ze samen te haken tot één snoer.

Aan de slag dus! Ik heb er zin in.

Vrijdagavond thuis komen van het werk is altijd een zalig moment voor een nine-to-five (zo toch ongeveer) ambtenaar als ik. Er staat hier al een glas rode wijn en een bordje pur porc salamietjes naast de laptop.

Rood en zwart waren hier in huis lang de favoriete kleuren mijn huisgenoot. En het zijn sterke kleuren, dat moet gezegd. Nu ik mijn voorraad zwarte zijde heb kunnen aanvullen met de handgesponnen zijde , heb ik eens iets echt in rood/zwart kunnen haken. De aanleiding/inspiratie waren de heel mooie ongepolijste witte kwartskralen van Zahia (zie bericht van  15 december 2007).

En wat het aspect anarchie betreft … ik denk dat het de eerste keer is dat ik zo asymmetrisch heb gewerkt. En, wat denken jullie ervan?

Omdat het belangrijk is dat dit snoer echt ‘hangt’ heb ik , ipv het snoer te etaleren op onze tuintafel, een oude paspop uit de garage gesleurd. Het is echt een oude pop, met houtworm en al. Ik heb ze waarschijnlijk al meer dan dertig jaar. Stom dat ik er niet wat meer zorg heb voor gedragen. Misschien moet ik mij eens bezig houden met wat herstelwerk van de stof en de houten gedeeltes.

Vijfennegentig is ze, ‘grand old lady’ Louise Bourgeois. Zalig, zo van die straffe madammen die al zo oud zijn en nog van kop tot teen leven. Ouder worden lijkt veel minder bedreigend, integendeel.

Eerlijk, ik had tot vorig weekend haar naam nooit gehoord. En dan toevallig (wat is toeval?) twee keer in hetzelfde weekend. De vriend die mij het krantenartikel over Etsy bracht,  had het erover. En mijn reisgenote had een artikel uit De Morgen mee (zaterdag 13 oktober 2007) dat deze tentoonstelling besprak. Ik zal dat weekend niet veel tijd gehad hebben voor de krant want deze inleidende tekst had me zeer zeker aangespoord om op zoek te gaan naar deze dame : “Hoewel ze niet meer zo goed te been is en haar geheugen haar wel eens in de steek laat, maakt ze in haar New Yorkse atelier nog atijd kunst. Eenvoudig, met lapjes textiel, naald en draad. Zo is het allemaal begonnen.” (haar ouders verkochten wandtapijten).

Ik vond het een bijzonder mooie tentoonstelling. Ook het besef dat een vrouw Tate Modern haalt, Guggenheim in New York…..

Ze heeft iets met spinnen (hele grote trouwens). Ik ben niet bang van spinnen, maar ik heb een spin nog nooit bekeken als zij dat doet : zij stelt een spin voor als een beschermer. Op de tentoonstellingsaffiche staat zo’n spin. Voorafgaand aan het bezoek dacht ik niet de affiche te kopen. Na afloop zeker wel : ze hangt nu op mijn bureau op ‘t werk. Ben daar ook begonnen met al mijn reistickets - vervoer, tentoonstellingen,.. - met magneetjes aan mijn kasten te hangen… mijn ambitie : kastranden vol tegen dat ik met pensioen ga… en er is nog veel plaats!

Iets anders wat mij trof. Ze werkt veel met phallus-vormen…nooit agressief, voor haar zijn het vormen van mensen van wie ze houdt (haar man en haar drie zonen).

Zij : “It’s not so much where my motivation comes from, but rather how it manages to survive”.

En ook nog : “Art is a guaranty of sanity”.

Ook inspiratie opgedaan : werken met die tinten van blauw en roze die in haar werk alsmaar terugkomen (zowel op papier als de textiele werken). En ook, eens met monumentalere vormen werken en die opvullen. Of vormen stapelen en er iets als een torentje mee maken. Ik heb de tentoonstellingscatalogus gekocht… dus de inspiratiebron blijft binnen handbereik.

(ik vind hier niet onmiddellijk een eigen website van haar, even haar naam googelen dus).

Verder in Londen nog ‘King Tut’ (Tutankhamun) gezien. Mooie stukken, dat wel, maar toch wel erg gehyped, duur en kleiner dan verwacht. En ook nog in Foyles rondgezworven. Ik had op voorhand een paar tips van de site van Zahia opgeschreven. ‘t Boek wat ik het liefste wou (A world of necklaces) was er wel, maar enkel in hardcover en nog eens 20 pond duurder…. dus dat zal bestellen bij Amazon worden.

Londen was maar twee dagen, maar met die Eurostar toch wel goed te doen. En nu plannen maken voor een volgend uitstapje…. (’t mag wel een goedkopere bestemming zijn, Londen is toch wel ongelooflijk duur).

p.s. van begin maart tot begin juni verhuist de Louise Bourgeois tentoonstelling naar Centre Pompidou/Parijs.

Omdat ik mijn blogberichtjes toch altijd een min of meer nieuwsgierig makend titeltje wil meegeven, en omdat ik net terug ben van London waar dergelijke titeltjes bij schilderijen ook niet altijd getuigen van originaliteit….  vandaag een cliché titel dus.Ik kreeg de foto van Frans Beelen (zie bericht van 4 januari 2008). De foto is dus door haar getrokken, in het Modemuseum. Voortaan verhuis ik dus mee naar haar volgende tentoonstellingen, verwerkt in een wandobject.

p.s. Londen was intens en wijs. Er volgt later nog een bericht over ons bezoek aan de tentoonstelling van Louise Bourgeois in Tate Modern.

Gisterennamiddag was er nieuwjaarsreceptie van Atelier Plano, een feestje ter gelegenheid van de tienduizendste klik op haar blog.  Meteen ook een paar mensen ontmoet die mij enkel kenden uit de virtuele wereld, nu heeft ‘nevousisntallezpas’ ook een gezicht. Leuk was dat! (Gerda, dikke merci voor je gezellige namiddag!). Dat is toch iets wat 2007 heeft getekend : nieuwe contacten rond het creatief bezig zijn.

Het papierplezier van deze namiddag bestond vooral uit plooien : een vliegertje en een schaal. Op de foto staat de schaal . Ik vond ‘em wel mooi (bij mij duurde het wel even eer ik doorhad in welke volgorde ik moest plooien). Gerda had er zelf zo’n aantal gemaakt als schalen voor de chips en de nootjes. De draadjes in de schaal zijn de resten van de workshop ‘Papier kleuren’ (3 januari 08). Ze waren gebruikt om papier af te binden en dan te kleuren. De draadjes zijn niet echt lichtvast, maar ik vond het gewoon een leuke bundel kleurtjes. Het resultaat van deze workshop hebben we gisteren nog kunnen zien . Prachtig!!!!

Zo’n bende babbelende vrouwen met gemeenschappelijke interesses levert direct ook nieuwe plannen op. Hou de blog van Atelier Plano in het oog : mogelijk komen er workshops ‘origami’, ‘lampenkap maken’ (daar heb ik mij onder voorbehoud toch al voor opgegeven), ‘boekje maken’, ….  Er werd mij ook gevraagd om nog ‘ns een workshop te geven.  Er is al een reeks van drie namiddagen gepland in het MIAT (later meer daarover, als het programma van 2008 op de MIAT-website staat). Maar er was ook belangstelling voor die textiele kralen die ik heb gemaakt voor de vorige Sjamma-eindejaarsbeurs. Dat zie ik wel zitten… één dezer bekijk ik eens mijn agenda en zoek een vrije avond ergens in februari of zo.

En nog meer creatieve-vrouwen-nieuws .In Het Laatste Nieuws van afgelopen vrijdag stond een artikel over de internetwinkel Etsy, onder de titel ‘Vlaams handwerk verovert de wereld’. O.a. een kort interview met ‘Karlita’ uit Hasselt, vrouw bij wie ik in september vorig jaar een vilten sjaal kocht via Etsy. Etsy is blijkbaar flink in opmars. Ook op één van de eindejaarslijstjes in De Morgen stond deze site in de toptien.

Een paar citaten uit het krantenartikel waaruit het genoegen en de voldoening blijken van met handwerk bezig te zijn en dat te kunnen delen met gelijkgestemden.

“Waar ik ook werk, alleen zal ik me nooit voelen”

“… kwam ik in contact met mensen van over de hele wereld die oprecht geïnteresseerd zijn in wat je doet en hoe je dat doet. de apperciatie voor elkaars werk is groot…”

“Het is voor mij een uitlaatklep waarin ik alle stress van me kan laten afvloeien”.

“Interessant is ook dat het een andere levensstijl promoot, eentje die zich afzet tegen de massacomsumptie, waarbij persoonlijk contact zogoed als onbestaande is geworden”.

(tussen haakjes, het krantenartikel werd mij wel bezorgd door een man. Patrick, bedankt hé! En de titel van dit blogbericht komt ook uit dat krantenartikel).

En nu wat reisspullen bijeen grabbelen. Maandag en dinsdag ben ik in London!

Gisteren naar Hasselt gespoord, naar het Modemuseum alweer. Aangezien er een tijdelijke tentoonstelling liep die zondag de deuren sluit : Frans Beelen (zie ook mijn bericht van 30 oktober 2007).

Het was een bezoek waar ik echt van genoten heb. Ik had me zowel al een idee gevormd van haar werk. ‘Intecht’ is het veel mooier dan de foto’s op haar site (die ik vandaag ook toevoeg aan de linkenpagina van de website) suggereren. De glans en textuur van de verschillende textiele materialen (touw, stoffen, chenille, fluweel, linten, veren, bont,….) komt pas tot z’n volle recht als je het ‘live’ kan zien. En ook de vele details, de zeer fijne afwerking, het spel met kleuren,….De kunstenares (toffe madame!) was aanwezig in het museum.  Ze spoorde mij ( en ook de andere bezoekers uiteraard) aan om de juwelen gewoon te voelen : kastje open, halssnoer of armband uithalen… en voelen aan het bontje, het fluweel…..

Haar werk is monumentaal, beetje barok ook. Zo’n halsjuweel kan je niet onopvallend dragen, da’s tonen ‘hier ben ik’. Ze vertelde me dat velen die zo’n juweel in huis hebben, het gewoon in huis ten toon leggen op de momenten dat ze het niet dragen.

In mijn vorige bericht over haar, had ik zo wel wat uiting gegeven aan mijn vragen omtrent het begrip ‘feministische kunstenares’. Ik heb het haar nu gewoon gevraagd hoe zij dat zelf zag.

Ze is met juwelen begonnen in de jaren zeventig vanuit de opvatting : we strijden om onszelf te mogen/kunnen zijn en kijk : we lopen nu allemaal geuniformeerd rond in dezelfde vormloze tuinbroek. Juwelen waren dus een manier om jezelf als vrouw te uiten. En dat zit er voor haar nog steeds in : tonen wie je bent en iets hebben voor jezelf. Aanvankelijk werkte ze veel minder met textiel…..textiel was net een beetje te veel traditioneel vrouwelijk. Maar metalen zijn niet zo vriendelijk als zachte stoffen… dus ging ze toch door met textiel.

Dit is wat de najaarsuitgave van het Museumnieuws (Hasselt) in dat verband over haar zegt : “Met haar juwelen wil Frans Beelen duidelijk maken dat mooi maken bij haar niet een aanpassing is aan de wens van het mannelijke oog, maar een bewustvorming van het eigen lichaam.”

Ik vroeg haar ook hoe zij (en haar klanten) dacht over de duurzaamheid/het onderhoud van zo’n juweel. Voor haar is juist die patine van het gedragen zijn, die zo’n juweel een geschiedenis geeft.  Ze toonde mij een foto van een armband die ze twintig jaar geleden had gemaakt voor een bruid (er was stof van de bruidsjurk in verwerkt) . Nu, tijdens de tentoonstelling in Hasselt was die dame teruggekomen met de vraag om het te restaureren. En het resultaat liet ze me zien : het elastisch materiaal was vervangen. En aan de kleur zag je ook welke stukken de ‘oude’ waren… maar dat stoorde geenszins. Een juweel dat de geschiedenis van een vrouw draagt dus.

En ik heb een ring van haar gekocht. Hij is mooi om te dragen (wel opvallend, maar dat ligt me soms wel) en ook leuk om langs alle kanten te bekijken. ‘t Is haast een landschapje. De steen is een ‘hondetandkwarts’. Zoals ze met al haar klanten doet : ze heeft een foto getrokken van mij met de ring aan. Die foto verwerkt ze in een soort van collage van portretten (die daar ook in het Modemuseum hing). Ze zou me de foto doormailen : dan krijgen jullie hem te zien.

Op de foto : een detail van mijn ‘F.B.’